درس ۹ · نصیحت امام (قدّس سرّه)

علّامه محمدتقی جعفری از همان کودکی کنجکاو و دقیق بود. همراه دایی و برادرش به دامن طبیعت می‌رفت. طبیعت را دوست داشت و می‌کوشید از زیبایی‌های آن لذّت ببرد. گاه دقایقی طولانی به یک گل خیره می‌شد و نشاط عجیبی احساس می‌کرد. گاهی برای شنیدن صدای پرندگان روی تخته‌سنگی دراز می‌کشید و چشم‌هایش را می‌بست و به آواز آنها که با صدای رودخانه درهم می‌آمیخت گوش می‌سپرد.

از بدترین خاطرات کودکی‌اش دیدن کسانی بود که با تیرکمان به صید پرنده‌ها می‌پرداختند. از صید گنجشک کوچک احساس بیزاری می‌کرد. وقتی در حیاط مدرسه می‌شنید همکلاسی‌هایش با هیجان از شکار پرنده‌ها حرف می‌زنند، با ناراحتی از آنها دور می‌شد. شیفتهٔ طبیعت بود و از اینکه کسانی با خشونت سعی می‌کردند طبیعت زیبا و آرام را برهم زنند، رنج می‌برد.

کلاس درس را نیز مثل گشت و گذار در صحراها و باغ‌ها دوست می‌داشت. همان‌قدر که از بازی کردن لذّت می‌برد، از حلّ مسائل ریاضی، خواندن جغرافیا و علوم به وجد می‌آمد.

در اوّلین ساعات حضورش در قم به حرم حضرت معصومه (س) پناه برد. سر بر ضریح گذاشت و آرام اشک ریخت. از خداوند خواست در راهی که انتخاب کرده اخلاص و همّت بلند عطا کند و بر قلب نگران مادر آرامش بخشد.

حجره‌ای ساده و کوچک نصیب او شد؛ فضایی بیش از شش متر مربّع نبود و گلیم کهنه کف آن را پوشانده بود. حجره‌ای که برای محمدتقی از همهٔ دنیا بزرگ‌تر بود. حالا می‌توانست در کلاس استادان شرکت کند و هر روز تا نیمه‌های شب به مطالعه و اندیشیدن بپردازد.