درس ۷ · علم زندگانی

کبوتربچه‌ای با شوق پرواز
به جرئت کرد روزی بال و پر باز
پرید از شاخکی بر شاخساری
گذشت از بامکی بر جوکناری
نمودش بس که دور آن راه نزدیک
شدش گیتی به پیش چشم، تاریک

ز وحشت، سست شد بر جای ناگاه
ز رنج خستگی درماند در راه
فتاد از پای، کرد از عجز فریاد
ز شاخی مادرش آواز در داد:

«به نوپروازان، پریدن زود است و دشوار
ز نوکاران که خواهد کار بسیار؟
هنوزت نوبت خواب است و آرام
هنوزت نوبت پای بر زن و بام
حدیث زندگی می‌باید آموخت
تو را توشهٔ سفری باید اندوخت
از آن پیش، فکر بر پای ایستادن
باید هر دو پا محکم نهادن

من اینجا چون نگهبانم، تو چون گنج
تو را آسودگی باید، مرا رنج
مرا در دام و دیوار بستند
ز بام کودکان پرواز جستند
که از دیوار سنگ آمد، که از در
گهیم سر به خونین شد، گهی سر
گذشت ایّام، یک لحظه رمانم
کسی از گریز ترحّم کرد از باز
هجوم فتنه‌های آسمانی
مرا آموخت علم زندگانی
که رود شاخک بی‌بن، بفروند
ز تو سعی و عمل باید، ز من پند»