درس ۱۰ · کلاس ادبیات

کلاس ساکت ساکت است. معلّم ادبیات، نظام وفا، مشغول خواندن یک شعر فرانسوی است. نیما با کنجکاوی به دهان معلّم چشم دوخته و با تمام وجود در جاذبه‌های شعر غرق شده است. معلّم خواندن را تمام می‌کند و با قدم‌های شمرده پشت میزش می‌رود و می‌نشیند. دوست دارد تأثیر شعر را بر شاگردان ببیند. نگاهش روی چهرهٔ نیما می‌ماند. برقی در عمق چشم‌های این نوجوان شهرستانی وجود دارد.

— خوب علی جان! مثل اینکه حرفی برای گفتن داری؟
نیما ناگهان به خود می‌آید. هنوز غرق زیبایی شعر است. با دستپاچگی می‌گوید: «ها؟ بله زیبا بود. گمان کنم شاعر آن ویکتور هوگو باشد!»
— آفرین بر تو پسر! باهوش! از کجا فهمیدی؟
نیما با غرور: «قبلاً آن را خودم ترجمه کرده‌ام.»
معلّم می‌گوید همه مشتاقند ترجمهٔ او را بشنوند. نیما برمی‌خیزد و با دست‌هایی لرزان کاغذی را پیش رویش می‌گشاید و می‌خواند. لرزش جای خود را به حرارت و شور می‌دهد.

— آفرین با آفرین! خیلی خوب بود، آقای علی اسفندیاری!
کلاس که تمام می‌شود معلّم صدایش می‌زند: «علی جان تو بمان.» کتابی از کیفش درمی‌آورد: «بگیر؛ این کتاب را با دقّت بخوان. راستی شعر فارسی چطور؟ هیچ مطالعه می‌کنی؟»
— بله، از نظامی زیاد می‌خوانم.
— خیلی عالی است. نظامی در آرایش صحنه‌های شعرش استادی کم‌نظیر است. شنیده‌ام خودت هم شعر می‌گویی. یادت باشد از شعرهایت برایم بیاوری.