درس ۱ · زنگ آفرینش

ترجمهٔ ساده و امروزی:

یادم می‌آید که در دوران کودکی، خیلی عبادت می‌کردم و شب‌ها برای نماز بیدار می‌ماندم.
یک شب پیش پدرم (خدا رحمتش کند) نشسته بودم. تمام شب چشم روی هم نگذاشته بودم و قرآن را کنار گرفته بودم. گروهی هم دور و بر ما خوابیده بودند.

به پدر گفتم: از این‌ها حتی یکی هم بلند نمی‌شود که نماز صبح بخواند. آن‌قدر در خواب غفلت فرو رفته‌اند که انگار نخوابیده‌اند، بلکه مرده‌اند!

پدر گفت: عزیز پدر! تو هم اگر می‌خوابیدی، بهتر از این بود که از مردم عیب بگیری و غیبت کنی.