درس ۴ · با بهاری که می‌رسد از راه

دورهٔ نوجوانی، دوران شور و شوق و شکوفایی است. دوره‌ای که بزرگ‌ترها معمولاً با حسرت و آه از آن یاد می‌کنند.

نوجوانی، دورهٔ انتقال از کودکی به بزرگسالی است. تقریباً از یازده سالگی آغاز می‌شود و تا هجده سالگی ادامه می‌یابد؛ دوره‌ای پرفراز و فرود، بین وابستگی و استقلال. نوجوانی دوره‌ای شبیه به رؤیا و زیبا است. زیبایی و طراوت آن را با کم‌حوصلگی و دل‌گرفتگی‌های بیهوده، زشت و تاریک نکنیم. می‌توانیم از لحظه‌های زندگی لذّت ببریم و جویبار باصفا و زلال و گوارای زندگی را گل‌آلود ننماییم.

رابطه و رفتار ما با خود، خانواده و دوستان بسیار مهم است، چون شخصیّت ما را شکل می‌دهد. دوست خوب است که گفتارش درست و رفتارش پسندیده باشد. در دلش ایمان و مهربانی موج بزند و از چهره و نگاهش امیدواری و نشاط بجوشد. دوست خوب کمیاب است.

استقلال‌طلبی، کنجکاوی، شوق یادگیری و دانایی… نوجوان را گاهی ناآرام جلوه می‌دهد. این جلوه‌ها بیهوده نیستند؛ ریشه در نیازها و علایق ما دارند.

تا می‌توانیم بیاموزیم… اگر نیروی جوانی و شادابی و چالاکی این دوره را با تأمّل، تفکّر و بصیرت همراه کنیم به شکوفایی خواهیم رسید. تمیزی و پاکیزگی، آراستگی و پاکدلی ما را با زیبایی‌های جهان همراه می‌کند… آفریدگار همهٔ شکوفه‌ها و زیبایی‌ها اوست که همیشه با ماست. پس در همه کارها او را به یاد بیاوریم.